Over Laurens > Verhalen
De zorg van de toekomst vraagt om een andere aanpak
Andy werkt al zo’n 20 jaar in de wijkzorg. In die tijd zag hij de zorg en het beleid veranderen. Wat altijd is gebleven? Zijn plezier in het werk en de vrijheid die hij ervaart als wijkverpleegkundige. Andy vertelt over de diversiteit van zijn vak en hoe Laurens zelfs invloed had op zijn privégeluk.
Van invalkracht naar vaste kracht
“Ik ben na mijn hbo-v-opleiding in 2006 begonnen bij Thuiszorg Rotterdam, de organisatie die later is opgegaan in Laurens. Na mijn stage in de wijkzorg werd ik gevraagd als invalkracht. Al snel kreeg ik een vaste aanstelling bij de acute dienst, de voorloper van de huidige spoedzorg. Dat was ongeplande zorg in de breedste zin van het woord: van een katheter die losraakt, tot een valpartij of crisiszorg waarbij mensen tijdelijk niet meer thuis kunnen blijven. Het was intensief, maar ook heel leerzaam.”
“Omdat ik hbo-verpleegkundige ben, kreeg ik later de kans om wijkverpleegkundige te worden en merkte ik al snel dat de thuiszorg echt mijn ding is. De regie die ik hier heb als verpleegkundige, de vrijheid om mijn werk zelf te plannen en te organiseren, spreken mij enorm aan.”
Geen dag is hetzelfde
“Mijn werk als wijkverpleegkundige is ontzettend divers. Soms draai ik mee in de route, bijvoorbeeld als we door ziekte een personeelstekort hebben. Op andere momenten ben ik vooral bezig met zorgcoördinatie: zorgplannen aanpassen, cliënten bellen en contact onderhouden met artsen en mantelzorgers. Die afwisseling vind ik erg fijn. Ik bepaal zelf waar extra aandacht nodig is. Soms plan ik een huisbezoek omdat een cliënt of familie meer ondersteuning nodig heeft. Je bent verantwoordelijk voor je eigen planning, je overziet het hele zorgproces en coördineert de zorg rondom een cliënt. Als hbo-verpleegkundige wordt je daar ook echt voor opgeleid.”
Samenwonen Plus: laagdrempelige zorg
“Naast mijn reguliere werk ben ik betrokken bij het project Samenwonen Plus. Dit speelt zich af in en rondom woonzorgcentrum Joachim en Anna, waar zelfstandige bewoners en mensen met verpleeghuiszorg in één complex wonen. Samen met de woningcorporatie, welzijnsorganisaties en Laurens werken we aan verbinding tussen de bewoners. We organiseren activiteiten en themamiddagen en ik houd maandelijks een inloopspreekuur. Bewoners kunnen dan laagdrempelig vragen stellen of even hun bloeddruk laten meten. Het gaat niet alleen om de zorg, maar ook om ontmoeting en preventie. Dat past goed bij hoe de zorg zich ontwikkelt.”
Kritisch kijken naar passende zorg
“De zorg is de afgelopen jaren veel complexer geworden. De grootste uitdaging is het personeelstekort. We willen goede zorgkwaliteit blijven leveren, maar met minder mensen wordt dat steeds lastiger. Dat vraagt om een andere manier van werken. Binnen onze missie ‘samen leven is de nieuwe zorg’ kijken we bij Laurens kritisch naar wat mensen nog zelf kunnen doen, eventueel met hulpmiddelen, mantelzorg en vrijwilligers. Twintig jaar geleden namen we de hele zorg veel sneller over. Nu bouwen we zorg af waar dat kan. Dit vraagt wel veel afstemming met het netwerk van de cliënt en dat is niet altijd eenvoudig. Maar ik geloof hier echt in: dit is de zorg van de toekomst.”
Ruimte en ondersteuning
“Laurens is een prettige werkgever. Ik ben niet voor niets al twintig jaar in dienst. Het is natuurlijk een grote organisatie met veel ruimte om je te ontwikkelen. Je moet wel zelf initiatief tonen en weten wat je wilt.”
“Wat ik het meest waardeer is dat Laurens oog heeft voor wat er speelt bij medewerkers. Toen ik zelf privé in een moeilijke periode zat, kreeg ik vanuit Laurens de ruimte om rust te nemen en zorgden ze voor de juiste begeleiding. Die ondersteuning heeft mij enorm geholpen om weer terug te komen op de werkvloer. Dat vergeet ik niet.”
“Ook leuk om te vertellen is dat Laurens ook nog op een andere manier heeft bijgedragen aan mijn privégeluk. Als beginnend wijkverpleegkundige leerde ik hier mijn vrouw kennen. Zij werkt nu als palliatief verpleegkundige bij Laurens.”
